Facebook    YouTube

 

Sport

Sport

 

Galeria

Galeria

 

Nasza Świetlica

Świetlica

 

Nasi Milusińscy

Klasy 0-III

pedagog szkolny

mgr Anna Maciejewska

 

godziny pracy:

 

poniedziałek

wtorek

środa

czwartek

piątek

8:00-9:00

pedagog

8:00-8:45

logopedia

8:00-9:00

pedagog

8:00-9:00

pedagog

8:00 – 9:00

pedagog

9:00-10:00

pedagog

8:45 -9:30

logopedia

9:00-9:45

logopedia

9:00-9:45

logopedia

9:00 – 9:45

logopedia

10:00-11:00

pedagog

9:30-10:30

pedagog

9:45-10:45

pedagog

9:45-10:45

pedagog

9:45-10:45

pedagog

11:00-12:00

pedagog

10:30 -11:30

pedagog

10:45-11:45

pedagog

10:45-11:45

pedagog

10:45-11:45

pedagog

12:00-13:00

pedagog

11:30 -12:30

pedagog

11:45-12:45

pedagog

11:45-12:45

pedagog

11:45-12:45

pedagog

13:00 - 13:30

pedagog

12:30 – 13:30

pedagog

12: 45 – 13:45

pedagog

12:45 – 13:45

pedagog

12:45 – 13:15

pedagog

13:30 – 14:30

rewalidacja

13:30 – 14:30

pedagog

 

13:45 – 14:45

pedagog

 

14:30 – 15:30

rewalidacja

14:30 – 15:30

pedagog

     

 

 

 ***

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 gazetki pedagoga szkolnego przy gabinecie na parterze szkoły

 

 

 

 

 

gazetka profilaktyczna pedagoga szkolnego na I piętrze budynku szkolnego

***

 

 

 

 

NAJGRZECZNIEJSZY UCZEŃ

 

Trwa całoroczny szkolny konkurs dla oddziału przedszkolnego, szkoły podstawowej i Gimnazjum pod hasłem "Najgrzeczniejszy Uczeń" organizowany przez pedagoga szkolnego p. Annę Maciejewską. Wychowawcy w każdym miesiącu typują ucznia, którego zachowanie podczas zajęć lekcyjnych i poza nimi na terenie szkoły jest wzorowe i stawiane za wzór pozostałym współuczniom.

 

Najgrzeczniejsi- wrzesień 2017

ODDZIAŁ PRZEDSZKOLNY 3 I 4-LATKÓW -
ODDZIAŁ PRZEDSZKOLNY 5 I 6-LATKÓW
 -

Kl. I SP -
Kl. II SP -
Kl. III A SP -
Kl. III B SP -
Kl. IV SP -

KL. V SP
Kl. VI SP -

KL. I G

KL. II G

KL. III A G
Kl. III B G



 

 

Nakręcona Akcja

 

 

 

 

Cześć,

nazywam się Nikodem.

Jestem pogodnym, szczęśliwym urwisem.

Urodziłem się jednak z jedną rączką. Każdego dnia muszę stawiać czoła różnym wyzwaniom, które dla większości Was nie sprawiają żadnych trudności, są czymś zwyczajnym.

Do łatwiejszego pokonywania codziennych trudności potrzebuję protezy rączki, której koszt zakupu jest znaczny.

Jeśli tylko zechcecie to możecie mi pomóc pokonać problemy dnia codziennego w bardzo prosty sposób.

Zbieram plastikowe nakrętki po napojach, sokach, chemii gospodarczej, środkach przemysłowych itp. Zebrane nakrętki pozwolą mi częściowo sfinansować bardzo wysokie koszty zakupu protezy. Każda nakrętka jest na wagę uśmiechu.

         Dziękuję za pomoc

Nikodem Jasiewicz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***

 

 

 

RADY PEDAGOGA

 

 

APEL TWOJEGO DZIECKA

 

v  Nie psuj mnie, dając mi wszystko o co Cię poproszę. Niektórymi prośbami jedynie wystawiam Cię na próbę.

v  Nie obawiaj się postępować wobec mnie twardo i zdecydowanie. Daje mi to poczucie bezpieczeństwa.

v  Nie pozwól mi utrwalać złych nawyków. Ufam, że to Ty pomożesz mi się z nimi uporać.

v  Nie postępuj tak, abym czuł się mniejszy niż jestem. To sprawia, że postępuję głupio, by udowodnić swą dorosłość.

v  Nie karć mnie w obecności innych.

v  Najbardziej przekonujący jesteś wówczas, gdy mówisz do mnie spokojnie i dyskretnie.

v  Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami tego, co zrobiłem. Potrzebne mi są również bolesne doświadczenia.

v  Nie przejmuj się zbytnio, gdy mówię,, nienawidzę Cię”. To nie Ciebie nienawidzę, ale ograniczeń, które stawiasz przede mną.

v  Nie przejmuj się zbytnio moimi małymi dolegliwościami. Pomyśl jednak, czy nie staram się poprzez nie przyciągnąć Twoją uwagę, której tak bardzo potrzebuję.

v  Nie gderaj, będę się bronił udając głuchego.

v  Nie dawaj mi pochopnych obietnic, bo czuję się bardzo zawiedziony, gdy ich później nie dotrzymujesz.

v  Nie przeceniaj mnie. To jest krępujące i niekiedy zmusza mnie do kłamstwa, aby nie sprawić Ci zawodu.

v  Nie zmieniaj swoich zasad postępowania w zależności od sytuacji. Czuję się wtedy zagubiony i tracę wiarę w Ciebie.

v  Nie zbywaj mnie, gdy stawiam Ci pytania. Ja znajdę informacje gdzie indziej, ale chciałbym, żebyś właśnie Ty był moim przewodnikiem po świecie.

v  Nie mów, że mój strach i moje obawy są głupie. Dla mnie są bardzo realne.

v  Nigdy nawet nie sugeruj, że jesteś nieomylny i doskonały. Przeżywam bowiem bolesne rozczarowanie, gdy widzę, że taki nie jesteś.

v  Nigdy nie myśl, że usprawiedliwianie się przede mną jest poniżej twojej godności. Wzbudza ono we mnie prawdziwą serdeczność.

v  Nie zabraniaj mi eksperymentowania i popełniania błędów. Bez tego nie mogę się rozwijać.

v  Nie zapomnij, jak szybko dorastam. Jest Ci zapewne trudno dotrzymać mi kroku, ale- proszę Cię- postaraj się.

 

           RODZICU, POMYŚL    

       RÓWNIEŻ, CZYM ŻYJĄ  

               TWOJE DZIECI?

                    Pomoże Ci w tym tekst Doroty L. Nolte

 

                      DZIECI

  • Dzieci wciąż krytykowane, uczą się potępiać.
  • Dzieci wychowywane w atmosferze wrogości, uczą się walczyć.
  • Dzieci wzrastające w strachu, uczą się bać.
  • Dzieci, które spotykają się wciąż z politowaniem uczą się użalać nad sobą.
  • Dzieci ciągle ośmieszane, uczą się nieśmiałości.
  • Dzieci wzrastające pośród zazdrości, uczą się czym jest zawiść.
  • Dzieci bezustannie zawstydzane, uczą się poczucia winy.
  • Dzieci otoczone tolerancją, uczą się cierpliwości.
  • Dzieci otrzymujące dość zachęty, uczą się śmiałości. 
  • Dzieci, którym nie szczędzi się pochwał, uczą się uznawać wartości.
  • Dzieci w pełni aprobowane, uczą się lubić samych siebie.
  • Dzieci akceptowane, uczą się odnajdywać w świecie miłości.
  • Dzieci, które często słyszą słowa uznania, uczą się stawiać sobie. 
    cele.
  • Dzieci wzrastające w atmosferze wspólnoty, uczą się hojności.
  • Dzieci otaczane rzetelnością i uczciwością, uczą się czym jest prawda i sprawiedliwość. 
  • Dzieci wychowywane w poczuciu bezpieczeństwa, uczą się ufać sobie i innym. 
  • Dzieci dorastające w klimacie przyjaźni, uczą się, jak wspaniale jest żyć.
  • Dzieci otoczone łagodnością, uczą się spokoju ducha.

 

ZASADY

POSTĘPOWANIA RODZICÓW Z

DORASTAJĄCYMI DZIEĆMI


Zasada akceptacji – dorastający ma prawo do własnego życia. Nie musi swoim życiem spełniać naszych oczekiwań, pozwólmy mu na odmienne, niż mieliśmy, zamierzenia i plany, na inną wizję osobistego szczęścia.
Zasada wiarygodności – nie należy inaczej postępować, niż się mówi, co innego mówić poza poleceniami, a co innego w oczy, co innego wyrażać słowami, a co innego gestami i uczuciami.
Zasada poszanowania intymności – młodzież ma prawo do własnej intymności, której strzeże z całą mocą. Uszanujmy tajemnice jej kieszeni, szuflad i korespondencji, nie domagajmy się w sposób natarczywy odpowiedzi, przeprośmy, jeśli niechcący okazaliśmy się niedyskretni. Zwłaszcza w sprawach uczuciowych okażmy takt i delikatność. Równocześnie interesujmy się pozadomowym życiem dorastającego dziecka, jego kolegami, zainteresowaniami, sposobami spędzania wolnego czasu.
Zasada równych zobowiązań – jeżeli dorastający zobowiązał się wykonania czegokolwiek należy to do końca wyegzekwować. Ale też wszystkie zobowiązania podjęte przez rodziców powinny być bezwzględnie realizowane.
Zasada prośby – polecenia kierowane do młodzieży powinny być kierowane w postaci konkretnych próśb, wypowiedzianych głosem spokojnym, ale stanowczym. Wydawanie rozkazów jest mało skuteczne. Nie należy marudzić, zrzędzić. Prośby i zachęty to podstawowe sposoby skutecznego zwracania się do młodzieży.
Zasada konsekwencji – dorastający musi wiedzieć, czego oczekiwać po takim, czy innym, swoim postępowaniu, ale te same konsekwencje powinny w rodzinie obowiązywać również innych jej członków, także rodziców.
Zasada otwartości na informacje – w tym także na krytykę powinna obowiązywać nie tylko młodzież, ale także rodziców, którzy mogą wiele się nauczyć od swych dzieci i nie jest to powód do wstydu, ale do dumy. W przypadku trudności prośmy syna czy córkę o pomoc lub radę. W doradczej roli młodzież czuje się ważna i odpowiedzialna.
Zasada humoru – narastające napięcie, atmosferę zdenerwowania w domu najłatwiej rozładować humorem. Wytwarza on dystans wobec problemów.
Zasada współdecydowania w sprawy / problemy rodziny samorzutnie zaczyna zabierać głos w istotnych sprawach, dyskutuje i chce doradzać rodzicom. Oceniajmy to pozytywnie, nawet kiedy niektóre rady są nie do przyjęcia (wtedy tłumaczymy dlaczego).Warto wspólne sprawy omawiać w formie narad rodzinnych, w trakcie których rodzice mogą poznawać motywy swoich dorastających dzieci, źródła ich niezadowolenia i trosk Ale i odwrotnie, nietolerancyjni wobec rodziców będą mieli okazję wysłuchać i przemyśleć ich racje działania. Łatwiej zrozumieją , że rodzice również mają prawo do złych humorów, że mogą być zmęczeni, mieć kłopoty w pracy i popełniać błędy.

JAK ROZMAWIAĆ Z NASTOLATKIEM?


   Specjaliści są zgodni, że wychowywanie nastolatków to sztuka wymagająca ogromnej elastyczności ze strony rodziców. Jej podstawą jest zawsze szczerość. Nastolatki nie potrzebują dorosłego partnera, przede wszystkim potrzebują przewodnika: dojrzałej, mądrej osoby, do której mogą się zwrócić, kiedy są zagubione. Umiejętność spełniania tej roli to wielka sztuka. Obserwowanie nastolatków, które przebijają się przez swoje trudne lata, uczą się, kim są i jak mają rozwiązywać swoje problemy – to bardzo ważny, ale i niezmiernie trudny etap rodzicielstwa. Badania pokazują, iż nastolatki chętniej zwierzają się przyjaciołom, czasem nauczycielom, dużo rzadziej rodzicom, Jednak tylko nastolatki, które mają dobry kontakt ze swoimi rodzicami, opowiadają im o swoich codziennych sprawach rzadziej miewają kłopoty z nauką i są bardziej odporne na pokusy eksperymentowania z alkoholem, narkotykami czy papierosami.


Jak łatwiej nawiązywać kontakt ze swoim nastoletnim dzieckiem, jak zburzyć ścianę milczenia? Oto kilka podpowiedzi!


Atmosfera słuchania


Przeciętny nastolatek nie ma zwyczaju zasiadać do poważnej rozmowy z rodzicami. Dlatego rozmowa powinna być czymś naturalnym. Jeśli dziecko chce pogadać, nigdy nie mów mu „Daj mi spokój…”. Rodzice muszą być zawsze gotowi wysłuchać dziecko, nawet jeśli mówi ono o czymś błahym. Jeśli w danym momencie robimy coś ważnego, poprośmy dziecko, abyśmy mogli powrócić do rozmowy z nim za chwilę. Bardzo ważne jest, aby rodzic sam wrócił do tematu i zaczął rozmawiać. Każde dziecko chce i powinno mieć poczucie, że to, co mówi jest uważnie słuchane. Ważną, a często niedocenianą okazją do wspólnej rozmowy jest posiłek. Dzieci słuchane czują się szanowane.
Sztuka konwersacji równoległej
Niektórzy psychoterapeuci pracujący z nastolatkami twierdzą, że najbardziej udane rozmowy z nastolatkami prowadzi się „równolegle” tzn. chodzi o dialog, kiedy robimy coś wspólnie i zajęci tym wymieniamy uwagi mimochodem, nie patrząc sobie bez przerwy w oczy.


Rady, a nie rządy


Michael Riera w swojej książce „Pogadaj z nastolatkiem” pisze: „ Dobre rady rodziców, nawet te najlepsze, budzą u nastolatków sprzeciw. Młodzi ludzie nie znoszą, żeby nimi rządzić, chcą się wspólnie zastanawiać, znaleźć w rodzicach cierpliwego słuchacza i sprzymierzeńca”. Przede wszystkim nie należy wyrywać się z gotowymi receptami, kiedy wiemy, że nasz nastolatek popełnił błąd. Młodzi ludzie nie chcą słuchać pouczania i moralizowania – trzeba im raczej pomóc przemyśleć całą sytuację.


Wspólny front


Każde dziecko próbowało chociaż raz używać znanego sposobu załatwiania spraw po swojej myśli typu „Ale tata powiedział, że mogę iść”. Nastolatki, zawsze korzystają z tego sposobu, jeśli wiedzą, że rodzice nie są jednomyślni, albo często sprzeczają się ze sobą o różne rzeczy. W oczach dziecka rodzice muszą zawsze być po jednej stronie barykady. W przeciwnym razie z wychowywania nic dobrego nie wyniknie.


Margines prywatności


Nastolatkom potrzebne jest poczucie, że ich rodzice nie maja pełnej władzy nad ich życiem. Duże znaczenie ma własny pokój lub choćby wydzielony, ale tylko własny kącik. Nastolatki często odsuwają się od rodziców emocjonalnie i fizycznie, unikają rodzicielskich czułości, odmawiają wspólnych wyjść. To wszystko to również oznaka potrzeby prywatności, ale przede wszystkim dojrzewania. Jednak nawet, jeśli dzieci odsuwają się od dorosłych, to wcale nie chcą, żeby oni też się od nich odsunęli.


Pisanie


Wielu specjalistów doradza rodzicom, aby pisali swoim dzieciom o tym, o czym nie potrafią powiedzieć wprost, albo o tym, czego dzieci nie chcą słuchać. Słowo pisane ma większą wagę i można je wielokrotnie przeczytać.


Dobre i to


Jeśli Wasz nastolatek niewiele mówi, co jest w tym wieku normalne, to doceniajcie każdą chwilę, kiedy się do Was zwraca w jakiejkolwiek sprawie – choćby była ona
drobna, błaha, może dla nas absurdalna lub nudna.

 

***

 

gazetka o Prawach Dziecka z pracami uczniów

***

 

SAVOIR-VIVRE DLA KAŻDEGO – KULTURA DNIA CODZIENNEGO

 

UPRZEJMOŚĆ

Obowiązuje nas zawsze wszędzie i wobec każdego. Zyskuje nam sympatię i poważanie w stosunkach międzyludzkich, znakomicie ułatwia nam życie. Świadczą o tym:

  • trzy magiczne słowa: proszę, dziękuję, przepraszam;
  • łagodny ton tzn. zawsze rozmawiać łagodnym i ciepłym tonem;
  • uważne słuchanie – przypomina nam o tym stare arabskie przysłowie „Mamy tylko jedne usta i dwoje uszu”.

PUNKTUALNOŚĆ

Zapewnia porządek w naszym życiu i ułatwia wzajemne kontakty międzyludzkie. Dlatego wszyscy chcemy, aby punktualność była cechą wszystkich ludzi.

UŚMIECH

Odzwierciedla on nastrój człowieka, jego stosunek do innych ludzi. Uśmiech jednak uśmiechowi nie jest równy. Spotykamy się z uśmiechem bezczelnym i fałszywym, ironicznym i obłudnym. Nie ułatwia on kontaktów, wręcz przeciwnie – utrudnia je i komplikuje. Uśmiech sprzyja wytworzeniu dobrej atmosfery, łagodzi nieporozumienia, jeśli jest ciepły, przyjacielski, serdeczny i życzliwy.

ŻYCZLIWOŚĆ

Jest niezbędnym elementem w układaniu dobrych stosunków między ludźmi. Brak jej uwidocznia się niemal na każdym kroku. Życzliwość to bardzo dobra cecha człowieka, polega ona na wczuciu się w sytuację innych i chęć okazania pomocy.

DYSKRECJA

Człowiek dyskretny nie wnika w sprawy innych ludzi, gdy jednak zetknie się z nimi, wyczuje, czego nie należy widzieć lub słyszeć i powtarzać innym.

JAK SIĘ PODAJE RĘKĘ ?

Ten symboliczny gest może wyrażać szacunek, przywiązanie, życzliwość, przyjaźń, dumę, obojętność, lekceważenie. Niekiedy kobieta podając mężczyźnie rękę podnosi ją zbyt wysoko, wskazując w ten sposób, że oczekuje ucałowania. Są i tacy mężczyźni, którzy nie całują kobiety w rękę. I jak w takiej sytuacji poczuje się kobieta ? A jak mężczyzna ? Gdy nasi znajomi lub przyjaciele siedzą po drugiej stronie, np. stołu, nie wyciągamy ręki ponad stołem. W takiej sytuacji przywitanie ograniczamy do skinienia głową. Gdy nasze ręce są brudne i nie nadają się do podania, grzecznie przepraszamy mówiąc: „Przepraszam, ale mam brudne ręce”.

KTO KOMU PIERWSZY PODAJE RĘKĘ?

Kobieta pierwsza podaje rękę mężczyźnie. Starszy podaje rękę młodszemu.

ZASADY UBIORU

Powinien być staranny, dostosowany do pory dnia i okoliczności. Świadczy on o zamiłowaniu do porządku, estetyki i daje dobre samopoczucie. Jest oznaką poszanowania, godności własnej i innych.

JAK SIĘ UBIERAĆ ?

Wszystkie ubrania powinny być czyste, odprasowane i znajdować się w idealnym porządku. Nie sugerujemy się wyłącznie modą. Przy wyborze ubrań patrzymy na swój wiek, wzrost, kolor skóry, włosów itp. Staramy się dobrać ubiór do każdej okazji. Odpowiednio dobieramy wszystkie dodatki.

JAK ZACHOWAĆ SIĘ PRZY STOLE ?

Zachowanie odpowiedniej kultury przy stole polega na nie sprawianiu brzydkiego, odpychającego widoku, niekorzystnie wpływającego na podstawowe zmysły człowieka – wzrok i słuch. To znaczy, że nie powinniśmy:

  • mlaskać;
  • nakładać zbyt dużych porcji na talerz;
  • nabierać sporych kęsów na widelec;
  • utrzymywać na swoim talerzu nieładu.

JAK UNIKAĆ KONFLIKTÓW Z RODZICAMI I NIE TYLKO Z RODZICAMI

  1. Dotrzymuj złożonych obietnic.
  2. Wypełniaj swoje obowiązki.
  3. Mów prawdę.
  4. Pracuj nad swoim charakterem.
  5. Panuj nad formami wyrażania gniewu (staraj się zachowywać spokój).
  6. Zawsze szukaj porozumienia i nie odwracaj się od ludzi proponujących Ci dialog – rozmawiaj.
  7. Nie żałuj swojego czasu dla innych.
  8. Kiedy coś zrobiłeś źle lub wyrządziłeś komuś krzywdę, przyznaj się, przeproś i napraw.
  9. Kiedy ktoś wyrządził Ci krzywdę, wybaczaj.
  10. Nie ulegaj zniechęceniu, frustracji i poczuciu bezsensu.
  11. Nie zniechęcaj się poczuciem winy z powodu własnych niepowodzeń i błędów.
  12. Nie potępiaj ludzi.
  13. Miej „zdrowe” poczucie humoru. Naucz się żartować z samego siebie.

 

 

*****

 

 

Joomla Templates by 3/4 Studio